O proxecto Kind Steps quere rendir un tributo a un dos anos máis produtivos na historia da música de Jazz; 1959. O cincuenta aniversario de discos clásicos como o Kind of Blue ou Giant Steps inspirou ao produtor e baterista Mário Barreiros e ao arranxista e pianista Abe Rábade, que fundaron un sexteto especial para a ocasión. O repertorio confórmano 9 composicións dos seguintes álbums de 1959:

Kind of Blue (Miles Davis)
Giant Steps (John Coltrane)
Mingus Ah Um (Charlie Mingus)
Cannonbal Takes Charge (Cannonball Adderley)
The Shape of Jazz to Come (Ornette Coleman)
Anatomy of a Murder (Duke Ellington)

A banda está composta por jazzistas da escena de New York, Portugal, Valencia e Galiza:

Avishai Cohen trompeta
Ben Van Gelder saxo alto
Jesús Santandreu saxo tenor
Abe Rábade piano e arranxos
Carlos Barreto contrabaixo
Mário Barreiros batería e produción

PRÓXIMOS CONCERTOS E ACTIVIDADES:
17 de Xullo. Dado Dada Jazz Club (Santiago de Compostela, Galiza)
18 de Xullo. Auditorio Serralves (Porto, Portugal)
19 e 20 de Xullo. Grabación nos Boom Studios (Gaia, Portugal)

O disco Kind Steps editaráse no Outono en Universal Records.

Queremos transmitirvos a nosa verdade por medio deste escrito xa que os acontecementos diarios son constantemente deformados

Antes de nada pedir desculpas polos trastornos que causamos nas nosas manifestacións, e sobre todo cando son disoltas de xeito brutal pola policía recaendo tamén nos cidadáns os golpes e pelotazos. Incluso os danos materiais nos negocios que por darnos acollida aos manifestantes, as súas cristaleiras son abatidas a bocaxarro en diferentes lugares da cidade.

Os 23.000 traballadores do Sector do Metal na Provincia, soldadores, mecánicos, chapistas, caldereiros, electricistas, torneiros, fresadores, pintores, fontaneiros, etc, somos os Pais dos mozos e mozas que andan polas rúas da cidade, somos os irmáns, primos, fillos e fillas, os amigos e amigas que coñecedes, os amigos dos vosos fillos e das vosas fillas, somos como a inmensa maioría, traballadores que cobramos sobre Mil euros en oito horas e como non chega para pagar os gastos da casa e todo o demáis, moitos de nós traballan once horas ao día, e por esta razón, cando chegamos aos cincuenta anos temos diferentes lesións incurables.

Todos os anos vemos falecer algún compañeiro en accidente laboral, mentres os nosos Patróns non renuncian aos seus chaléts con piscinas nin aos seus barcos nin as grandes comidas nos mellores restaurantes. Eles nunca acaban probes. Moitos empresarios non cumplen a Lei que é o noso Convenio, e traen traballadores de fora pagándolles a metade do salario, porque nós debemos resultarlles caro. Esta é a verdade do Metal.

Pedimos 0,50 euros de incremento por hora traballada, pero eles xa subiron mais de 3 euros na mesma hora aos seus clientes. Falan de crise e aproveitan para despedir de maneira barata, mentres reciben millóns de axuda pública, do diñeiro que nós pagamos como impostos. Din que xa perderon máis de 200 millóns de euros con esta Folga, pois con este diñeiro pagarían 15 anos do incremento salarial que pedimos. Din que resultamos caros con esta crise, pero os nosos salarios son moito mais baixos e temos mais contratos precarios que en Cataluña, Madrid, Francia, Alemania, Bélxica etc., acaso nestes lugares non lles afecta a crise.

Pensa quen son os Agresores e quen os Agredidos, o noso Convenio axuda a mellorar o resto dos Convenios, por esta razón toda a Patronal quere vencernos, someternos e voltar a ter ao 70 % de traballadores eventuais, despedir libremente, contratar ETTs, non pagar as horas extras obrigadas, non dar os días de descanso, e quedarse cunha parte maior dos nosos salarios.

A nosa loita é por dignidade e ti sabes do que falamos.

GRACIAS